مقدمه: انسان فطرتاً موجودی اجتماعی و متمایل به تعاون است، اما زندگی جمعی همواره با تزاحم منافع و بروز اختلافات در امور معاش همراه بوده است. تبیین فلسفه تشریع دین از آن جهت اهمیت دارد که قوانین بشری بهتنهایی قادر به مهار کامل غرایز سرکش و تأمین نظم پایدار نیستند و این ضرورت، پژوهش حاضر را ایجاب کرده است. هدف: این تحقیق با هدف واکاوی چرایی و ضرورت تشریع دین در جامعه انسانی و نقش آن در رفع اختلافات و هدایت انسان به سوی سعادت واقعی انجام شده است . روششناسی: این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی است که با روش کتابخانهای و ابزار فیشبرداری از منابع دینی و آثار تفسیری به بررسی موضوع پرداخته است. یافتهها: یافتهها نشان میدهد که ریشه اختلافات اجتماعی در قریحه «استخدام» و تزاحم منافع مادی نهفته است. دین با بعثت انبیا و انزال کتاب، از طریق ایجاد مسئولیت خدایی و نظارت درونی (پاسبان باطنی)، علاوه بر رفع اختلافات فطری (در معاش)، به حل اختلافات ناشی از سرکشی (در دین) میپردازد و قوای انسانی را تعدیل میکند. نتیجهگیری: دین الهی یگانه راه تأمین سعادت جاویدان و اصلاح فطرت انسانی است. پیامد علمی این پژوهش، اثبات برتری نظام دینی بر قوانین بشری در تنظیم همزمان حیات دنیوی و اخروی و ضمانت اجرای قویتر آن به دلیل نفوذ در اعماق وجود انسان است.
جامعه پژوهی